[SO.Radianz] -The WORLD without EXIT(1);-

ตอนก่อนหน้า:

[Part I] Perfection   I

[Part II] Phantasm  I  II  III  IV  V  VI  VII VIII

-------

KHR Fan Fiction
Title : Perfectionism
Author: SO.Radianz
Rate : NC-17
Pairing : Gamma87
Notes: แม้จะสั้น--และเรทหนัก และแพร์ริ่งทรมานใจ--แต่ใครที่อ่านเรื่องนี้อยู่ ก็ควรอ่านอย่างยิ่ง...เพราะถ้าไม่มีตอนนี้ก็จะนำไปสู่อีกจุดหนึ่งที่สำคัญจริงๆไม่ได้ และจะไม่เข้าใจสภาพจิตที่แท้จริงของตัวละครนะจ๊ะ- -""

------
[Part I]

ในห้องมืดทึบที่มีเพียงแสงไฟลอดจากช่องประตู เสียงผิวกายเสียดสีกระทบเคล้าชิ้นโลหะสั่นสะเทือน

นี่ไม่ใช่ความรัก...

ชายหนุ่มเผยอเรียวปากหอบหายใจระรัว แพขนตารื้นน้ำ ปรือมองเหม่อบนฝ้าสีเทาว่างเปล่า ปล่อยกายใจให้ขยับไหวตามสัมผัสเสียดร้อนเบื้องล่างที่อัดแน่นจนแทบระเบิด

กล้ามเนื้อหนั่นหนาชื้นเหงื่อแนบลงกับแผ่นหลัง ริมฝีปากหยาบพรมจูบหนักหน่วงยังต้นคอให้แดงช้ำ ฝ่ามืออุ่นหากกระด้างโอบรัดจากด้านหลัง ท่อนแขนแข็งแรงกระชับร่างของเขาให้แนบแน่น...กระแทกกระทั้น จาบจ้วง รุนแรง...ส่งเสียงครวญคร่ำแทบตะโกน ร้องขอให้ยัดเยียดความปรารถนาอันบ้าคลั่งครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้นสอดลึกถึงจุดอ่อนไหวภายในกายก็สั่นระริกไปทั้งร่าง เรี่ยวแรงเหือดหาย แม้แต่เสียงครางแห่งความสุขล้ำก็ไม่อาจหลุดพ้นจากคอ

ม่านตาสีฟ้าสดใสพิศมองนิ้วมือของตนที่เกร็งจิกยึดไหล่หนาของสเตรา มอสก้า พลันลดสายตาลง มองความแข็งขืนที่แกว่งไกวตามจังหวะสะโพก สาดของเหลวกระเซ็นต้องตัวหุ่นยนต์สังหาร ความรู้สึกซ่านวาบทั่วส่วนอ่อนบางจนต้องเอื้อมมือสั่นเกร็งไปสัมผัส ไล้ปลายนิ้วบรรเทาความอึดอัดที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยให้เติมเต็ม

หัวใจที่กระหน่ำรัวและแรงเผาผลาญทำให้สติทั้งมวลพร่าพราย เพียงพ่นลมหอบเร่า บิดเกร็งทั่วร่าง และขยับกายสอดคล้องให้ความร้อนระอุเบื้องในได้ผ่อนคลายด้วยการโอบรัดส่วนที่รุกรานเข้ามา

สปาน่าขบริมฝีปาก หลับตาลง...หยาดน้ำใสดุจผลึกน้ำตาลหอมหวานร่วงหล่นอาบแก้ม เสียงผิวเนื้อสอดเสียดจากจุดที่หลอมเชื่อมกันดังผะแผ่วคลอเสียงครางหนักของคนทั้งสอง หากวิศวกรหนุ่มไม่นึกอายเช่นกาลก่อนอีกต่อไปแล้ว

นิ้วเรียวผละจากการจิกเกร็งแผ่นโลหะหนา เอื้อมแขนอันสั่นเทาไปด้านหลัง บรรจงจรดปลายนิ้วลงไล้รอบความอึดอัดที่กำลังบดขยี้ จนถึงขอบนอกช่องทางอ่อนนุ่มที่แนบแน่น รับรู้จังหวะการแทรกลึกสลับถอนกายอันป่าเถื่อนรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ

ครั้นเคยชินจนเริ่มชาด้าน จึงพร่ำครวญขอ

“แรงอีก...แรงกว่านี้ครับแกมม่า...”

แรงกว่านี้...เจ็บปวดกว่านี้ ลึกล้ำกว่านี้...มอบความสุขล้นให้หนักหน่วงที่สุดโดยไม่ต้องสนใจอะไร

ทันทีที่ได้รับดังประสงค์ ความร้อนแรงที่เปลี่ยนไปก็ทำให้สปาน่าต้องแอ่นกายจนบิดเบี้ยว รองรับการกระแทกสอดลึกและดึงถอนหมดสิ้นเป็นจังหวะรุกรานเร่งเร้าที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน...เขาผละสองแขนโอบรอบลำคอหนาของหุ่นรบสังหาร แนบใบหน้ากับแผ่นอกเย็นเฉียบ กระชับยึดร่างกายไม่ให้หลุดลอยไปกับการฉุดกระชาก ร่ำร้องกรีดตะโกนด้วยความต้องการที่ล้นปรี่จนแทบทนไม่ไหว

มือกร้านบรรจงเชยคางผอมให้หันกลับ ดวงตาสีน้ำเงินสดที่ลุกโชนสะกดเวลาของชายหนุ่มให้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ...ก่อนค้อมศีรษะลงประกบจุมพิต บดเบียดจนแตกช้ำ แลกผ่านความทุกข์ตรมที่แปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟ ลุกลามทั่วร่าง เผาผลาญผลักดันชายทั้งคู่สู่ทั้งสรวงสวรรค์จอมปลอมที่จะกลับมาทำร้ายพวกเขาเข้าสักวัน

สปาน่าปรือตาตอบรับการโอบกอดรุกเร้านั้นอย่างเต็มใจ...ทว่าเบื้องลึกแห่งห้วงคำนึงกลับแหลกสลายไปพร้อมกัน

สัมผัสปวดแสบอุ่นร้อนสุขสมที่ปรนเปรอ ช่างต่างจากแผ่นโลหะเย็นเยียบไร้ชีวิตเบื้องหน้ายิ่งนัก...

ชายหนุ่มปล่อยกายให้หลุดลอยไปกับแรงกระแทกที่เร่งเร้าจนพุ่งทะยาน มอบความไว้วางใจแด่ผู้พิทักษ์แห่งอัสนีให้ช่วยฉุดรั้งไปสู่ปลายทาง

แต่ความคิดของช่างเทคนิคหนุ่มกำลังโหยหาบางสิ่ง...

…ที่ไม่เคยได้รับการเติมเต็มเลยสักที

------