[EINT] Prologue to Project 66: Insomnia

posted on 23 Aug 2014 23:20 by findarato in EINT
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
Exteen Intersomnia
 
------
 
 
 
 
หมายเหตุ: ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงแต่ประการใด หากท่านรู้สึกว่ามันคล้าย รู้สึกคุ้นๆ หรือเหมือนชิบหายนี่มึงเอาชีวิตจริงมาเขียนนี่หว่า...ก็เป็นเพียงแต่ความบังเอิญของมิติที่ซ้อนทับกันเท่านั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
[Ariadne]
 
 
 
 
 
 
 
Prologue to Project 66
 
 
 
Insomnia
 
 
 
 
 
 
 
 
ณ ชั่วโมงที่ 29 ของวันพุธ ชายหนุ่มวิ่งกระหืดกระหอบลงบันไดมาสองชั้น มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ยัดมันลงไปในกระเป๋าเสื้ออย่างเร่งร้อน หูฟังหัวใจสีดำ Brass Edition พาดอยู่กับบ่าห้อยป่ายปะไปมาจนแทบจะหลุดหลังจากที่เขากระโดดข้ามบันไดสามขั้นลงสู่พื้น เซ็นเซอร์สีเขียวหน้าประตูเลื่อนจับสัญญาณความเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว พลันบานประตูกระจกขุ่นก็เคลื่อนเปิดไปด้านข้าง เผยให้เห็นแสงสว่างสีขาวที่วาบตัดกับความมืดของบริเวณอื่นยามค่ำคืน


เมื่อครู่นี้มีประกาศเสียงตามสาย รหัส 100 ที่สิราการ 4 ที่นั่นเป็นหอผู้ป่วยผ่าตัดหัวใจ แน่นอนว่ารหัสนี้มีความหมายเดียวคือใครสักคนที่หัวใจของเขากำลังรอคอยการผ่าตัดหรือได้ผ่าตัดไปแล้ว หัวใจดวงนั้นบัดนี้อ่อนล้าเต็มที และมันหยุดลง


"อ้าว...วาทิน" เสียงนุ่มติดสำเนียงนอกของคนใส่ชุดเขียวตลอดร่างทักขึ้น ชายผู้นี้เป็นคนร่างสูงใหญ่เหมือนกับหมี สูงยิ่งกว่าเขาที่สูงอยู่แล้วเสียอีก สายตาหลังแว่นกรอบบางสีทองนั้นดูอิดโรยแต่ยังมีรอยยิ้มมุมปากติดอยู่นิดหนึ่ง "เมื่อไหร่น้องจะลงไปซะทีวะ ยังอยู่ที่นี่อีกเรอะ..." ว่าพลางก็หันไปบอกทีมที่กำลังทำงานกันอย่างแข็งขัน "ขอเข็มเบอร์ 24 กับ Syringe 10 ml ครับ"


วาทินฉีกยิ้มตอบรับคำเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเปลี่ยนกับคนก่อนหน้า แล้วโถมร่างทิ้งน้ำหนักผ่านแขนลงสู่ส่วนล่างของกระดูกหน้าอกคนบนเตียงเป็นจังหวะมากกว่า 100 ครั้งต่อนาที


ชั่วเวลานั้นสายตาของเขาได้แต่มองจอมอนิเตอร์ของเครื่องช็อคไฟฟ้าที่ติดอยู่ข้างเตียง การปั๊มของเขาใช้ได้ แต่สัญญาณไฟฟ้าจากหัวใจของผู้ป่วยนั้นดูปกติเหลือเกิน...เป็นความปกติที่เขาต้องหันไปมองชายร่างใหญ่นั้นอีกครั้ง "PEA นี่ครับ 'จารย์"


"คนไข้ elective รอ TEVAR...พี่รอญาติ" อาจารย์หนุ่มในชุดผ่าตัด นามว่า วีรวรรธน์ พูดเสียงเรียบ ส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องแยกนั้นไปทันทีที่เห็นคนแปลกหน้าสองสามคนวิ่งรุดเข้ามา วินาทีนั้น วาทินเปลี่ยนตัวกับเพื่อนร่วมชะตากรรมของเขาอีกคน พลางเบือนหน้าตามอาจารย์


เขาแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงกรีดร้องและร่ำไห้ที่ลั่นออกมา ประโยค 'ขอบคุณมากค่ะ หยุดได้เลยค่ะคุณหมอ ขอบคุณมากนะคะ...' ดังซ้ำๆ วนไปวนมาราวกับผู้พูดคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าอาจารย์พูดอะไรไปบ้าง แต่ตอนนี้อาจารย์กลับเข้ามาแล้ว พร้อมยกมือเป็นสัญญาณให้พอ และสาวเท้าตรงเข้ามาทางด้านซ้ายของหญิงชราบนเตียง


"ขอบคุณนะครับทุกคน ขอบคุณมาก" อาจารย์วีรวรรธน์ยังมีรอยยิ้มเล็กน้อย เหงื่อหยดเล็กไหลรินแนบขมับ เขาตรงเข้ามาประชิดร่างของหญิงชรา ดันปลอกเข็มในมือออก แล้วปักลึกผ่านช่องระหว่างซี่โครงเข้าไปภายในช่องอกซ้าย


สิ่งเดียวที่ดูดออกมาได้จากช่องอกนั้นคือเลือดแดงสด


"แตกจริงๆ...เหี้ยเอ๊ย" อาจารย์หนุ่มสบถ ก่อนจะเดินกระแทกเท้าด้วยอารมณ์โกรธโชคชะตาและทุกสิ่งที่อย่างที่พุ่งทะยานขึ้นสุดขีดออกไปด้านนอก มือหนักทุบประตูดังปังจนกำแพงสั่นสะเทือน หันหลังให้กับทุกคน แล้วสูดหายใจเข้าลึกช้าเต็มปอดอยู่พักหนึ่ง "เดี๋ยว ไอ้-วา-ทิน"


เจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัวระหว่างที่กำลังจะเดินผ่านเซ็นเซอร์ประตูออกไปอีกครั้ง "ครับอาจารย์"


"น้องไม่สมัครจริงๆ...ชั่วมากรู้ไหม..." เสียงหัวเราะที่ดูไม่ค่อยเข้ากันกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นทำให้ผู้เป็นลูกศิษย์รู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง "เดี๋ยวพี่จะส่งจดหมายเวียนแบล็กลิสต์น้องทั่วประเทศไทย ไปสมัครที่ไหนเขาก็ไม่รับ ให้น้องต้อง ซมซาน กลับมา"


"อ่า..." แล้วจะให้กูตอบว่าไงดีวะเนี่ย "คือผมยังอยากออกไปผจญภัย หาประสบการณ์ก่อนน่ะครับ"


ก่อนที่จะมีประโยคอะไรประหลาดผิดกาลเทศะสถานการณ์รอบด้านออกมาจากปากของชายชุดเขียว ที่อารมณ์โกรธสุดขีดต่อคนสัตว์สิ่งของโลกกาลเวลาและอวกาศของเขาได้หายสนิทเป็นปลิดทิ้งไปแล้ว วาทินที่กำลังไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา


เสียงเพลง ดัม-มะ-ชา-ติ ของบอดี้สแลมดังลั่นจากไอโฟนสีดำ หน้าจอปรากฏเบอร์ที่เขาเมมฯเอาไว้ว่า 'สิราการ 19'


ชายหนุ่มค้อมศีรษะให้กับอาจารย์ ก่อนรับโทรศัพท์ "ครับ"


'สิราการ 19 ค่ะ เตียง 10 Sat 60...'


"โอย...ไอ้เหี้ย!" วาทินสบถใส่โทรศัพท์ลั่นพลันกดวางหูแล้ววิ่งออกไปกดลิฟท์ภายในความมืดด้านนอก ระหว่างนั้นก็นึกในใจ สงสัยตนเองว่าด่าใส่โทรศัพท์ไปทำไม ทำไมถึงไม่ตอบว่า 'ครับ กำลังไปครับ' อย่างสุภาพนุ่มนวลกันนะ


รองเท้าหนังที่ก้าวเข้าไปในพื้นสีขาวภายในลิฟท์ทิ้งรอยเลือดจางเหยียบไว้เป็นทาง เขาหมุนตัว กดชั้น 19 ระหว่างนั้นก็ต่อสายถึงรุ่นพี่ที่ต้องมาควบคุมการทำงานของเขา


ดวงตาที่ฝืนถ่างให้เปิดเต็มที่มองตรงผ่านประตูลิฟต์ สู่บานหน้าต่างกว้างที่แง้มไว้เล็กน้อย


ขณะนี้เป็นชั่วโมงที่ 30 ของวันพุธ


และตอนนี้พระอาทิตย์กับนกน้อยได้มาทักทายเขาแทนความมืดยามราตรีเรียบร้อยแล้ว



------



เป็นชั่วโมงที่ 9 ของวันพฤหัสอีกครั้งหนึ่ง วาทินออกจากห้องประชุมหลังจากพรีเซ้นต์ผู้ป่วยใหม่ที่รับไว้ในหอเมื่อคืนนี้ต่อหน้าทุกคน ฝ่าผู้คนมากมายที่แยกย้ายกันไปรับประทานอาหาร ลงลิฟต์อันว่างเปล่ามายังชั้น 4


ความรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าของเขาจากการอยู่เวรผู้ป่วยเด็กหายไปแล้วเป็นปลิดทิ้ง ทันทีที่ได้ก้าวเท้าเข้ามายังสถานที่ที่คุ้นเคยในชั้น 4 แห่งนี้ เขาเดินไปทักทายเพื่อนที่เข้ามาประจำหน่วยศัลยกรรมทรวงอกและกำลังทำงานอย่างที่เขาเคยทำเมื่อเกือบสองเดือนก่อน ตรงผ่านเข้าไปยังห้องประชุมที่เป็นเหมือนที่พักพิงทางจิตใจช่วงเช้าวันพฤหัสบดีของเขา


"สวัสดีค่ะคุณหมอ" หญิงสาวหน้าตาดีในชุดสีดำเรียบหรูทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม เป็นความสดใสอีกอย่างยามเช้าที่ช่วยทำให้จิตใจชุ่มชื่น วาทินค้อมศีรษะรับปากกามาจากมือของเธอ ก่อนจะขมวดคิ้วลงนิดหนึ่ง เมื่อสังเกตเห็นว่าตัวอักษรที่ติดตราอยู่บนนั้นไม่ใช่ชื่อของยากระตุ้นหัวใจอย่างที่ผ่านมา


"Gyre.inc ปกติผมไปฟิตเนสนี่นา...นี่บริษัทนี้ทำเรื่องผ่าตัดหัวใจแล้วเหรอครับ" วาทินถามด้วยสีหน้างงงวย ปกติแล้วคนที่มาที่นี่จะมาเพื่อนำเสนอยาใหม่ๆ หรือย้ำเตือนยายี่ห้อเดิมที่พวกเขาใช้กันอยู่แล้วเป็นประจำ ไม่ก็นำเสนอเครื่องมือใหม่ๆที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อคนไข้


ไม่เคยมีบริษัทฟิตเนสลดน้ำหนักเพาะกายขายตรงครบวงจรมาเป็นสปอนเซอร์การประชุมวิชาการเช้าวันพฤหัสเช่นนี้มาก่อน แปลกจริงๆ


"เปล่าหรอกค่ะ" เธอพูดด้วยรอยยิ้มกว้างขึ้น "พอดีทางเรามีโปรเจคต์ใหม่ กำลังต้องการกลุ่มตัวอย่างในงานวิจัยเรื่องการพัฒนาคุณภาพของการนอนหลับด้วยอุปกรณ์ของเราน่ะค่ะ ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่หลากหลาย..."


"เอาสั้นๆตรงๆมาเลยครับ ผมขี้เกียจอะ"


"เป็นเครื่องที่ช่วยให้การนอนหลับมีคุณภาพมากขึ้น ลดภาระต่อร่างกาย คาดว่าจะช่วยให้ผู้ที่นอนน้อยมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นได้ รายละเอียดงานวิจัยตามเอกสารนี้ค่ะ" เธอยื่นเอกสารหนึ่ง ในนั้นมีรายละเอียดงานวิจัยหนาสิบสองหน้า ชายหนุ่มเปิดข้าม อ่านแค่หน้าแรกและหน้าสุดท้าย ก่อนจะทำตาโตเมื่อเห็น 'ค่าตอบแทนการเสียสละเวลา' เป็นเลขหกหลัก


วาทินขยับแว่นนิดหนึ่ง พลันเงยหน้าขึ้น "ผมแค่เซ็นตรงนี้ปะครับ..." ไม่ทันได้ฟังคำตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ ชายหนุ่มก็หยิบปากกาออกมาเขียนชื่อตัวเองพร้อมเบอร์โทรศัพท์ลงไปแล้วเรียบร้อย โดยไม่คิดจะเปิดดูเนื้อหาหน้าสองถึงหน้าสิบเอ็ดเลยแม้แต่น้อย


หญิงสาวเอื้อมมือมาเก็บเอกสารนั้นลงบรรจุซองปิดผนึก "ขอบคุณมากนะคะ ทางเราจะติดต่อกลับไปเรื่องรายละเอียดอีกทีหลังจากนี้ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ค่ะ" เธอหยิบแก้วกาแฟเย็นออกมาจากโต๊ะที่วางไว้ข้างประตู "รับกาแฟก่อนนะคะคุณหมอ"


"ขอบคุณมากครับ" ชายหนุ่มยิ้มรับ พลางเปิดประตูเข้าไปช้าๆ เขาเห็นศาสตราจารย์สิทธา หัวหน้าหน่วยศัลยกรรมทรวงอก นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่ไม่ไกล


สายตาของชายวัยกลางคนมองผ่านแว่นตามียี่ห้อนั้นดูเป็นมิตร "วาทิน จดหมายแบล็กลิสต์น่ะผมเซ็นแล้วนะ..." ริมฝีปากบางนั้นหยักยิ้ม "เดี๋ยวไปเอาที่เลขาได้"


วาทินชะงักไปนิดหนึ่ง เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่ง ก่อนจะนึกออกว่าอาจารย์หมายถึงอะไรกันแน่


"อ๋อ...ขอบคุณมากครับ" ชายหนุ่มวางกาแฟกับโต๊ะพับ พนมมือก้มลงไหว้


ร่างสูงในชุดเขียวเดินตัดผ่านทางเดินที่คั่นกลาง ทิ้งตัวนั่งลงอีกฝั่งข้างกันกับอาจารย์ผู้อาวุโสกว่า เขาคือคนเดียวกับที่ยืนอยู่ที่นี่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สีหน้าของอาจารย์หนุ่มดูแช่มชื่นอย่างแปลกประหลาด พลันวาทินก็สังเกตเห็นปากกาที่มีตราเหมือนกันกับที่เขาเพิ่งรับมาในมือหนานั้น


"เริ่มเลยนะครับ" รุ่นพี่ที่นั่งเตรียมสไลด์พรีเซ้นต์อยู่หน้าห้องพูดเสียงห้วนใส่ไมโครโฟน ทันใดทุกเสียงพูดคุยไร้สาระก็หยุดลง เหลือแต่ผู้รับหน้าที่เป็นผู้นำเสนอเนื้อหาทางวิชาการหน้าห้องเท่านั้นที่มีสิทธิ์เปิดปากออกพูด ภายใต้อาญาสิทธิ์ของหน่วยศัลยกรรมทรวงอกแห่งนี้


วาทินเหลือบมองอาจารย์สิทธาผู้เป็นหัวหน้าหน่วยฯ อีกครั้งหนึ่ง ที่กระเป๋าอกเสื้อของชายวัยกลางคนนั้นมีปากกาด้ามหนึ่ง เหมือนกันกับที่เขาเพิ่งได้มาไม่มีผิด


อาจารย์สิทธาผ่ารายเดียวก็ได้แล้ว จะมาร่วมวิจัยนี้ทำไมกันนะ


เขานึกสงสัยในใจ พลันสายตานั้นก็ค่อยเคลื่อนมามองตัวอักษรบนจอภาพอีกครั้ง หยิบไอแพดจากกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะ และเริ่มพิมพ์บันทึกเนื้อหาใหม่ที่เขาได้เรียนรู้วันนี้ลงไปอย่างรวดเร็ว



------
 
 
 
 
 
Prologue - Insomnia
 
 
[END]
 
 
 
หมายเหตุ: ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงแต่ประการใด หากท่านรู้สึกว่ามันคล้าย รู้สึกคุ้นๆ หรือเหมือนชิบหายนี่มึงเอาชีวิตจริงมาเขียนนี่หว่า...ก็เป็นเพียงแต่ความบังเอิญของมิติที่ซ้อนทับกันเท่านั้น
 
 
 
 
สรุปสั้นๆ:
วาทินเป็นนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้าย อยู่เวรเด็ก อยู่แผนกเด็ก แต่ดวงยังเจอศัลยกรรมทรวงอก แม้จะลงหน่วยไปสองเดือนแล้ว ชีวิตวนเวียนกับหน่วยนี้สุดๆ วันพฤหัสเช้าถ้าว่างจากงานของภาคเด็กก็มักจะหาเวลามาร่วมฟังด้วย ส่วนอาจารย์น่ะจำมันได้อยู่แล้วตั้งแต่ตอนวนหน่วย เพราะเคยช่วยตรวจ OPD เช้าถึงเย็นเช้าถึงเย็น อยู่หอผู้ป่วยทำงานเช้ากลางวันเย็นถึงสามทุ่มกับอาจารย์
คืนนั้นเป็นคืนวันพุธ เวรเชี่ยมาก พังถึงเช้า ตอนเช้าสปอนเซอร์ที่หาขนมนมเนยมาเลี้ยง วันนี้คือ Gyre ไม่ใช่บริษัทยาที่มักส่งดีเทลยามาเป็นประจำ
 
ทุกคนก็เซ็นๆไป เพราะหัวหน้าหน่วยฯคงดูมาดีแล้วถึงให้ Gyre มาวันนี้ (เอ๊ะ?) /แน่นอนว่าไม่มีใครอ่านรายละเอียด ทุกคนนิสัยเหมือนกันหมด (....)

ป.ล. สิ่งที่เกิดขึ้นในเรื่อง ทั้งนิสัย การแสดงออกของคน ฉาก เหตุการณ์ นั้นถือว่าปกติ อยู่ๆไปก็จะชินเองนั่นแหละ (?)

Comment

Comment:

Tweet

400 คะแนน

#3 By Exteen Intersomnia on 2014-09-06 23:30

ขำเหี้ยๆ ไม่ไหวละ ๕๕๕๕
โอยแม่งชีวิตจริงมาก เชื่อว่าถ้าไม่ได้เรียนหมอมาอ่านจะคัลเจอร์ช็อกนิดหน่อย ๕๕๕๕๕
โรแม่งแกชัดๆ
ระวังจดหมายเวียนแบล็กลิสต์ทั่วประเทศ

#2 By Lil'z on 2014-08-24 13:24

มีหมายเหตุทั้งหัวทั้งท้ายเอ็นทรี่เลยนะคะ แงง 5555555555555555555
ฮือ ชอบอีกแล้วค่ะ โอ๊ยอ่านไปโถพี่โรไป 55555555555 ว่าแต่อาจารย์ของพี่โรมีส่วนเอี่ยวอะไรกับไกเออร์รึเปล่าน่ะ!!!?? //ถึ่งทึง!
จะรอชมนะคะว่าพี่โรจะได้เผ่าอะไร > v < จะรอติดตามฟิคต่อๆ ไปด้วยค่ะ  

#1 By *มัจฉาวารี on 2014-08-23 23:49

Star* of Radiance View my profile

Favourites