[SO.Radianz] -The WORLD without EXIT(1);-

*หมายเหตุ: โปรแกรมเที่ยวครั้งนี้ไม่มีรูป เพราะไม่มีกล้องถ่ายรูป อยากรู้จักสถานที่ท่องเที่ยว กรุณาติดตามเอาตามทีวีและหน้าหนังสือพิมพ์(?)* 

วันนี้ว่างทีเดียวครับ

(ที่จริงกำลังใกล้ไฟนอลอยู่รอมร่อ...)

ฉะนั้น เราจึงต้องไปเที่ยวกัน!!

...

แล้วในสถานการณ์แบบนี้มีที่ไหนน่าเที่ยวบ้างล่ะ?

...

คำตอบ: ทำเนียบรัฐบาลไงครับ!

(เฮ่ยย)

...เอ้า พูดจริงนะเนี่ย โอกาสที่จะได้ไปเที่ยวถึงในทำเนียบน่ะมีน้อยแสนน้อย

ผมล่ะอยากไปยลอาคารในนั้นใจแทบขาด แต่ไม่เคยได้ไปเฉียดใกล้สักที

ก็เลยถือโอกาสที่พันธมิตรฯครองทำเนียบเข้าไปดูหน่อยล่ะ
ว่าที่ในนั้นเป็นจริงตามคำท่านนายกฯรึเปล่าเช่นไร?!

...

ทำตัวให้ว่างแล้วเดินทางมา...ลงรถแถวๆคุรุสภาครับ เดินทะลุกระทรวงศึกษาธิการไปหน้ากองบัญชาการตำรวจนครบาล...เห็นตำรวจมากมายนั่งแกร่วมองสาวคนหนึ่งเพราะแถวนั้นหายากเหลือหลายน่าสงสาร ท่าทางเบื่อเหลือขนาด กับทหารเดินเอื่อยๆคุยกันด้วยสำเนียงต่างถิ่น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่กองพันฯที่อยู่ตรงนั้นชัวร์

บอกตรงๆว่าเห็นสภาพตำรวจนั่งหน้าเศร้า ไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งเฝ้า+อ่านหนังสือพิมพ์ฆ่าเวลาอย่างนี้แล้วสงสารจริงๆครับ เขาคงเครียดเป็นอันมาก...อยากให้ทุกคนเลิกแล้วต่อกันจริงๆ คนเหล่านี้ที่ไม่มีสิทธิ์จะโต้แย้งผู้บังคับบัญชาจะได้กลับบ้านเขาเสียที

แล้วก็ล่วงเลยไป สอบถามคนขายของข้างกระทรวงฯทั้งหลายได้ข้อสรุปว่า ตอนนี้คนในกระทรวงฯมาทำงานกันน้อยมากๆเนื่องจากฉวยโอกาสที่มีม็อบ ผลคือยอดขายของเขาก็ลดลงไปด้วย...หลังจากหยุดไปพักหนึ่งเพราะเหตุปะทะแถวบชน.

แต่ทั้งนี้ ในวิกฤตก็มีโอกาส เมื่อลูกค้าประจำหาย ลูกค้าใหม่ก็มาแทนครับ--นั่นคือตำรวจภูธร(ภูธรไรมาอยู่นี่ฟะ...) และทหารจากต่างจังหวัดที่มาประจำเพิ่มเติม(มาทำหยัง?) ซึ่งแม้ยอดขายจะไม่มากเท่าเก่า เพราะตำรวจส่วนใหญ่ต้องนั่งเฝ้าประตูอย่างเคร่งเครียด แต่ก็ทำให้เขายังอยู่รอดต่อไปได้

แม่ค้าขายไอติมกะทิและแม่ค้าขายกาแฟเย็นยังบอกอีกว่า ลูกค้าประจำหลายคนก็เดินไปเดินมาแถวพันธมิตรฯนี่แหละ นอกจากนี้แม่ค้าขายหมูตุ๋นเนื้อตุ๋นในกระทรวงฯยังบอกด้วยหลังจากงงมากว่าทำไมเกาเหลาหมูตุ๋นโต๊ะผมมันหายวับไปอย่างรวดเร็ว ว่าเพราะม็อบชนกันทำให้ลูกค้าหายไปมากมาย

นอกจากนี้ แม่ค้าขายกาแฟเย็นยังเสริม ว่าตำรวจในบชน.น่ะลูกค้าประจำเจ๊เขาอยู่แล้ว แต่ตำรวจทหารใหม่ๆ (ซึ่งหนึ่งในนั้นคือตำรวจภูธรที่เพิ่งเดินถือกาแฟเย็นราคา25บาทจากไปด้วยความอึ้งว่าทำไมจ่าย30แล้วได้เงินทอน5บาทหว่า) ย่อมเป็นลูกค้าของตนโดยปริยาย ฮี่ๆๆ (เสียงหัวเราะแม่ค้า มิใช่ของผม)

ประกอบกับพ่อค้าหนวดแหลมคนหนึ่งกำลังกระซิบกระซาบกับลูกค้าเรื่องการปะทะที่มัฆวานเมื่อดึกวันอังคารว่าที่จริงแล้วมีคนตายมากกว่านี้ และแม่ค้าขายลูกชิ้นปิ้งวิจารณ์คำชี้แจงของสถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งว่าไม่ใช่แก๊สน้ำตาด้วยน้ำเสียงฮามากมาย...

...ก็ทำให้เห็นว่าคนเหล่านี้ยังคงเกาะติดสถานการณ์อยู่อย่างเหนียวแน่น ไม่ใช่ว่าเดือดร้อนจากการเมืองแล้วพาลโวยวายกับฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดอย่างเดียว โดยไม่ใส่ใจจะปรับตัวอะไร พวกเขายังคงมีความอุตสาหะ ยอมรับในสถานการณ์ และรู้จักคลายเครียดได้เป็นอย่างดีครับ

(แล้วจะไปคุยกับแม่ค้าเขามากมายทำเพื่อ- -??)

เดินเรื่อยผ่านแผงขายมือตบเป๊าะแป๊ะอันเป็นอาวุธประจำกายของพันธมิตรฯที่มีพลังทำลายล้างสูงยิ่ง ตำรวจที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นก็สนทนากับแม่ค้าขายมือตบ พร้อมชวนผมซื้อไปเล่น ว่าเขาซื้อมือตบนี่ไปให้ลูกเล่น แรกเดิมมันเป็นมือตบ 3 อันติดกัน แต่พอเล่นไปมันก็กลายเป็นสามชิ้นเสียอย่างนั้น-*-

สภาพตำรวจที่เดินเล่นหน้ากระทรวงฯ ดูผ่อนคลายกว่าตำรวจที่นอนอ่านหนังสือพิมพ์ในกระทรวงฯ(และมองผมด้วยสายตาแปลกๆที่เดินผ่านไปผ่านมาหลายรอบโคตร) ที่สำคัญคือผ่อนคลายกว่าตำรวจที่นั่งเรียงแถวหน้าบชน.เป็นอันมาก
แสดงว่า การได้มีโอกาสเจรจากับมนุษย์ทั่วไปโดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาทำร้ายหรือจะสั่งให้เราไปทำร้ายใครนั้น เป็นสิ่งจำเป็นทีเดียวสำหรับการดำรงชีวิตอย่างเป็นสุขครับ

ล่วงเลยผ่านหน้าบชน.(ซึ่งร้างมาก)ไป ก็จะถึงรั้วกั้นของพันธมิตรฯครับ ผมต้องเดินเลี่ยงลวดหนามและแผงเหล็ก ให้การ์ดเขาตรวจหน่อย แล้วก็เดินเลาะเขตของการ์ดพันธมิตรฯที่กำลังทำหน้าที่นอนอืดอยู่ในเต๊นท์ผ่านเข้าไป เขาตรวจเข้มทีเดียวครับ สำหรับคนอื่นน่ะนะ แต่อย่างผมพอเห็นหน้าเห็นชุดแล้วก็คงรู้ว่าไอ้นี่ไม่มีปัญญาไปทำอะไรใครหรอก เลยปล่อยเข้าไปโดยสวัสดิภาพ

และเมื่อก้าวเข้าไปในเขตพันธมิตรฯ...ก็พบกับความเหลืองอร่าม และสิ่งที่น่าตกตะลึง

มองแล้วต้องขอถาม
"นี่มันการชุมนุมประท้วงหรือตลาดนัดงานกาชาดฟะเนี่ย!?!!"

...ของขายเรียงรายมาก มีอาหารการกินบริบูรณ์ มีแม่ค้าขายมือตบเป๊าะแป๊ะ ทุกคนยิ้มให้แก่กัน เดินไปสักพักจะมีลำโพงขนาดใหญ่ถ่ายทอดสิ่งที่คนบนเวทีที่ทำเนียบพูดและร้องรำทำเพลงตีกลองตะลุ่งตุ้งแช่ เฉียดถนนเลียบคลองผดุงกรุงเกษม เจอการ์ดมหาศาลกำลังนอนอืดในเต๊นท์เคียงข้างหมวกกันน็อคและด้ามธง

ไต่ถามคุณการ์ดท่าทางเหมือนลุงผมที่เป็นตชด. คือหน้าอย่างกับขุนโจรแต่คุยด้วยแล้วเป็นมิตรมาก คาดว่านโยบายพันธมิตรฯคือให้การ์ดใช้หน้าตาเป็นอาวุธ พบว่านี่คือหนึ่งในซอยลึกลับซับซ้อนที่ทางนปช.เคยบุกมา จึงจำต้องวางกำลังไว้แถวนั้น+ขึงลวดป้องกันครับ

ลัดเลาะไปเรื่อยๆตากแดดเปรี้ยงๆจนเหงื่อโชก เจอหน่วยรับบริจาคของASTVกับกองทัพธรรม หน่วยแพทย์พยาบาล และโรงทานแจกข้าวกล่องกับน้ำเย็นเจี๊ยบฟรีซึ่งแถวยาวเหยียดมาก รวมทั้งผ่านแผงขายของอันได้แก่ผ้าผูกคอ ผ้าคาดศีรษะ เสื้อ กางเกง หมวก รองเท้า มุ้ง(?) พวงกุญแจ เข็มกลัด สายรัดข้อมือ ฯลฯ จนผมชักสงสัยว่านี่มันคงจะเป็นงานมหกรรมแห่งชาติสักอย่างแน่ๆ ถ้าไม่เห็นว่าข้อความบนของที่ระลึกเหล่านั้นช่างเป็นพันธมิตรฯเหลือเกินนน

ต่อจากนั้นก็เดินวนๆ หลงทางสองสามรอบ งงว่าตัวเองอยู่ไหนจนต้องถามคุณการ์ดหนวดงามอีกคน จึงสามารถเดินผ่านเต๊นท์สำหรับผู้มาชุมนุมจากต่างจังหวัดให้นอนอืด หลงไปยังทำเนียบรัฐบาลได้ถูกต้อง

เมื่อเดินผ่านทำเนียบ ก็พบป้าๆยายๆพันธมิตรฯนอนอืดดื่มน้ำผึ่งพัดลมอยู่ในเต๊นท์ท่วมท้น หน้าตึกทำเนียบฯซึ่งสวยงามไม่ผิดหวังครับ ต่อมาก็คือตึกสันติไมตรีซึ่งถนนหน้าอาคารกลายเป็นที่ชุมนุมนอนอืดของลุงๆป้าๆไปเรียบร้อย งามสุดๆ เดินไปเดินมาจนไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน แป๊บเดียวสวนกะเพื่อนโรงเรียนเดียวกันซะงั้นน่ะ! แถมสักพักยังเจอซุ้มของYoungPADที่กำลังปั่นป้ายผ้าอย่างขะมักเขม้น (เห็นแล้วสะท้อนใจ คัตเอาท์ตรูล่ะ...ฮือๆๆ) แต่ผมก็ทำเนียนเดินหนี จนในที่สุดก็ไปโผล่ที่มัฆวานได้ไงไม่รู้

สภาพของถนนที่เคยมีการปะทะกันดูเรียบร้อยมาก มียางกั้นไม่ให้รถผ่าน ส่วนเวทีชุมนุมนั้นไม่มีคน(มีแต่คนขายของ บอกแล้วว่ามันคือตลาดนัด) แต่มีจอโปรเจคเตอร์ขนาดยักษ์ถ่ายทอดสดประดุจเรียนพิเศษอยู่อุ๊แลนด์ก็ไม่ปาน จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมเขาถึงเลือกมาปะทะที่นี่(และทำไมเขาถึงใช้ที่นี่เหมือนเป็นเมืองหน้าด่าน) เพราะมีแต่การ์ดกับแม่ค้า คนนั่งชุมนุมไม่มี ผลเสียหายจึงไม่มากเท่ากับการปะทะที่ทำเนียบหากประการหลังเกิดขึ้นมา

เดินวนไปเวียนมา เจอคุณการ์ดคนแรกคนเดิมอีกได้ไงไม่รู้- -" จึงคาดว่าจะหลงทางกลับมาที่เก่า ก็เลยเดินเลาะผ่านเต๊นท์ดงการ์ดนอนอืดออกไป

ผมยิ้มลาเล็กน้อย คุณการ์ดก็ยิ้มตอบพอให้หนวดกระดิก
(ดูแล้วนึกถึงมาริโอเลยจริงๆเหอะ...)

...

สรุปสิ่งที่ได้ไปเที่ยวมาวันนี้--ประทับใจครับ ไอ้เรื่องห้ามเข้าห้ามออกน่ะไม่จริงสักนิด (แต่เรื่องที่ว่าปลุกปั่นผู้ชุมนุมเหมือนเป็นลัทธิอะไรสักอย่างน่ะจริงแฮะ-*-) ส่วนการชุมนุมนั้นยืนยันได้ว่าสงบและปราศจากอาวุธ เว้นไม้ธงและมือตบเป๊าะแป๊ะ ที่คาดว่าหากนำไปใช้ทำร้ายกลุ่มชุมนุมอื่นๆคงสิ้นชีวิตกันไปหมด เนื่องจากหัวเราะมากเกินไป มือตบเป๊าะแป๊ะช่างมีอานุภาพร้ายแรงยิ่งนัก!

ประทับใจครับ บรรยากาศน่านอนมาก ของกินก็อร่อย ผลไม้สดก็เยอะแยะ อัธยาศัยแม่ค้าก็ดีครับ

รับรองความพอใจกับตลาดนัดทำเนียบฯครับ...น่าเที่ยวจริงๆ!

...

เอ๊ะ แต่

ผมไปเดินเล่นตลาดนัดทำเนียบฯครับ ไม่ใช่ไปร่วมชุมนุมกับกลุ่มพันธมิตรฯนะ

กรุณาอย่าเข้าใจผิด 555

...

(ก็ครือๆกันแหละว้อย!!
เพียงแต่เอ็งใส่ใจกับแม่ค้าน่ารักๆและการ์ดหนวดเฟี้ยวมากกว่าคนบนเวทีเท่านั้นเอง- -")

ป.ล. ต่างชาติ และใครก็ตามที่เข้าใจการชุมนุมผิดไป ควรมาเดินเที่ยวดูครับ แล้วจะรู้ว่าที่ผมเล่ามาน่ะจริงล้วนๆ

การเมืองไทยช่างน่าแปลก ไฉนยึดทำเนียบแผล็บเดียวกลายเป็นตลาดนัดกับเต๊นท์นอนอืดได้ล่ะเนี่ย เคี้ยกก

ป.ป.ล. อยากให้เรื่องนี้มันจบๆไป สงสารตำรวจ โดยเฉพาะตำรวจภูธร อยากรู้มากว่าตำรวจภูธร(เห็นตัวเป็นๆ) ตชด.(เห็นรถ) กับทหารต่างจังหวัด มาอยู่ตรงนี้ทำหยัง?

 

*งดวิจารณ์การเมืองเน่อ*
มิเอาเครียด เอนทรี่นี้เน้นเริงร่าครับ เริงร่า

(เริงร่าเหมือนคุณการ์ดหนวดกระดิก- -? ...เอิ่ม)

edit @ 5 Sep 2008 17:43:17 by Star* of Radiance

edit @ 6 Sep 2008 18:27:26 by Star* of Radiance